Ben Je Werkelijk Het Kind? Of Meer De Ouder?

Ben Je Werkelijk Het Kind? Of Meer De Ouder?

‘Zelfs nu mijn vader op leeftijd is stelt hij nog onredelijke eisen aan me, hij kan mij zomaar dwingend verzoeken om helemaal naar de andere kant van de stad te rijden om chocolade voor hem te halen. Want die uit die specifieke winkel is toch het beste.”

Mijn klant Monique heeft het er soms lastig mee. Haar vader kon altijd al op een grenzeloze manier dingen van haar verwachten. Dit verwachtte hij overigens ook van de moeder van Monique.

En als niet op het verzoek werd ingegaan kon hij enorm uit zijn slof schieten of in tranen uitbarsten, waardoor ze toch maar weer ‘ja’ zei. Want dan was hij zo klein en behoeftig, vond ze. Voor haar ouders zorgen is voor haar een tweede natuur, iets automatisch.

Zo ook Irene, ze vertelt: “Oh ik heb de gekste dingen meegemaakt met mijn moeder, dat ze boos wegloopt op de verjaardag van mijn oudste dochter bijvoorbeeld, geen idee wat er aan de hand was!”

Wat bleek later: haar moeder had het vervelend gevonden dat Irene weinig aandacht voor haar had gehad en niet bij haar was komen zitten.

Irene wist van niks, die had het zo druk gehad met alle visite, de taart, de kinderactiviteiten. ‘Dat is toch de wereld op z’n kop?’ Dat ik op zo’n moment met mijn moeder bezig moet zijn!’

Hoe ga je om met behoeftige ouders

Als ouders onredelijke eisen hebben of behoeftig zijn dan zie je vaak dat ze maar met moeite voor hun eigen innerlijk kind (diepste kwetsbaarheid en behoeftes aan geborgenheid en liefde) kunnen zorgen òf, dat ze gewend zijn al die behoeften te projecteren op anderen. ‘Hij zou dit voor me moeten doen’, of, ‘schandalig hoe zij met me omgaat’. Subtieler: ‘Goh ik voel me zo slecht, kun je niet wat vaker langskomen?’ of ‘Ga je alweer weg?’

Als kind voel je de enorme roep van je ouders en het is dan bijna onmogelijk om in de kindrol te blijven en niet op wat voor manier dan ook te gaan zorgen voor je ouder(s).

Als kind vervul je die rol bijna automatisch en als vanzelfsprekend, want de ouder moet blijven staan, koste wat kost. Dat is de loyaliteit van een kind. Of de overlevingsdrift, maar net hoe je er naar kijkt.

Hoe ga je om met behoeftige ouders

In de familieopstellingen wordt dit patroon ook wel parentificatie genoemd. Er is normaal gesproken een stroom van energie, ondersteuning en liefde die gaat van ouder naar kind, maar als de ouder zelf behoeftig is dan is er maar weinig om te geven. Kinderen voelen het gat en springen erin.

Zo kan er een situatie ontstaan dat je je afvraagt wie het kind en wie de ouder is.

Monique vertelt: ‘Ik kan soms maar doorgaan en doorgaan, dan doe ik alles voor hem. Ik heb er dan een goed gevoel over, maar eenmaal thuis stort ik in. Dan besef ik pas dat ik ver over mijn grenzen ben gegaan’.

SYMPTOMEN VAN IN DE OUDERROL ZITTEN ALS KIND

Je als kind in de ouderrol begeven richting je ouders ook al ben je al volwassen, kan heel uitputtend zijn. Het is een patroon wat in veel gevallen tot problemen leidt.

Symptomen van geparentificeerd zijn; je voor (te-)veel verantwoordelijk voelen, slecht grenzen kennen, graag de redder willen zijn, fysieke kenmerken (nek, schouder, onderrugklachten) slecht slapen, gevoelig voor subtiele signalen uit de omgeving.

Ook een burn-out is niet ongebruikelijk bij mensen met deze familiedynamiek.
Soms is er ook een gevoel van superioriteit of zelfs minachting naar de ouders.

HOE WERKT HET?

Wat er gebeurt als kinderen voor hun ouders gaan zorgen is dat ze als het ware achter hun ouders gaan staan. In een ‘gezonde’ situatie echter staan de ouders achter de kinderen, en staan voor de kinderen de kleinkinderen enz.

Zo gaat de natuurlijke stroom. De ouders steunen jou van achteren, en jij steunt jouw kinderen die voor jou staan zodat ze hun weg kunnen gaan in de wereld en spreekwoordelijk gezien ‘niet naar je om hoeven te kijken’.

Maar wat bij Monique en Irene (uit de zojuist genoemde voorbeelden) gebeurt als ze aan de roeping toegeven, is dat ze op de verkeerde plek gaan staan.

Ze gaan als het ware achter hun ouders staan. Ze worden ouders van hun ouders, en herhalen waarschijnlijk hetzelfde patroon met hun eigen kinderen. Zij staan hoogstwaarschijnlijk ook niet op hun eigen plek als ouders. Zo voelen deze kinderen ook weer de behoeftigheid van hùn ouders, want die hebben immers ook geen ouders en zo kan het patroon zich generaties lang voortzetten.

HOE KOM JE UIT DIT PATROON?

Hoe ga je om met behoeftige ouders die zich eigenlijk helemaal niet als ouders (in de gezonde betekenis van het woord) gedragen? Die een al dan niet onbewuste claim op je leggen, of al hun emoties met je delen, willen dat jij hèn steunt.

Irene werd de claim zat en ontdekte dat ze eigenlijk niks kon doen wat haar moeder werkelijk gelukkig zou maken. En ook dat ze een grens had bereikt. Als ze door zou gaan dan zou ze er aan onderdoor gaan.

Hoe ga je om met behoeftige ouders

Het is niet voor iedereen heel makkelijk om hier uit te komen.

Sommige mensen komen er helemaal niet uit en voelen zo’n grote druk van hun behoeftige ouders dat ze genoodzaakt zijn het contact te verbreken om nog een eigen leven te kunnen leiden. Dat is in sommige situaties ook de enige oplossing. Wat in zo’n situatie wel belangrijk is, is dat je op een punt komt dat je er in liefde voor je ouders en begrip voor de situatie naar kunt kijken. Anders werkt het niet. Ben je nog boos, dan ben je niet los.

In de andere situaties die ik gezien heb bij mijn klanten die hiermee worstelen is er ook vaak iets tegenstrijdigs aan de hand. Want ze komen bij me omdat ze last hebben van het patroon, ze willen ervan af. Maar ergens willen ze het ook niet.

Het patroon is namelijk vaak een van de weinige manieren waarop ze contact voelen met de ouder, en er komt een goed gevoel uit ‘nodig zijn’. Ook is er soms een bepaald gevoel van superioriteit aan verbonden. Een afkeer van ‘klein’ zijn.

En hoewel het de oplossing is om van de ouderrol in de kindrol te stappen, toch kan dit erg onwennig zijn en een hele omschakeling.

Het kan gepaard gaan met gevoelens van verraad, in de steek laten, of je schuldig voelen.

Hoe ga je om met behoeftige ouders

En als laatste, en dat is misschien wel het moeilijkste, het brengt je ook weer in contact met jouw eigen innerlijke kind. Met jouw eigen behoeftigheid en diepe kwetsbaarheid als je op je eigen ‘kind’-plek gaat staan.

Het gebrek aan de verzorging/liefde/ondersteuning die je van jouw vader/moeder kreeg, en het pijnlijke gemis daaraan, wordt niet meer toegedekt met jouw ‘zorgen-voor’ je vader/moeder.

Soms is dat een te grote pijn en is het fijner om in het vertrouwde patroon te blijven. Dat is dan wat het voor dat moment is en dat is prima.

Wat dan kan helpen is te kijken naar waar het patroon begonnen is. En zien dat het ergens is begonnen, soms generaties terug,

waarbij iemand zó iets traumatisch heeft meegemaakt dat het onmogelijk was om een vol aanwezige ouder te zijn.

Het kind is gaan zorgen en is tegelijkertijd tekort gekomen. En zo werkt het patroon generaties lang door. Er is geen schuld, alleen een steeds omgekeerde liefdesstroom. Een poging iets op te lossen voor je ouder of voorouders.

Maar het mooie is dat jij dat patroon kunt doorbreken (als je dit patroon herkent). Dat jij de eerste bent sinds lange tijd die het aandurft. Aandurft om je eigen kwetsbaarheid aan te zien en te voelen. En de kwetsbaarheid en behoeftigheid van je ouders bij hen te laten.

DE WAARDIGHEID EN KRACHT VAN HET DRAGEN VAN JE EIGEN LOT

Tegelijkertijd zien we in opstellingen met dit thema ook hoeveel waardiger iemand zich gaat voelen als ze als ouder worden gezien door hun kinderen in plaats van iemand die hèn nodig heeft.

Dat ze gezien worden als iemand die de kracht heeft zijn of haar eigen lot te dragen. Stel je maar voor als je denkt aan je eigen kinderen als je die hebt. Dan zou je toch willen dat ze zich vrij en onbezorgd door de wereld kunnen bewegen. Helemaal steunend op jou als ouder. Dat ze jouw zaakjes bij jou laten? In feite geeft het elke ouder de mogelijkheid om op een bepaalde manier krachtiger te worden als kinderen dit doen.

MAG JE DAN NIET VOOR JE OUDERS ZORGEN?

Ja natuurlijk wel!

Sterker nog, het zou heel pijnlijk zijn in sommige gevallen om het niet te doen.

Alleen, zorg je voor je ouders vanuit de claim of verwachting die je voelt vanuit hen? Of misschien vanuit een eigen innerlijke houding dat ze het zonder jou niet zouden redden?

Of kan je juist voor ze zorgen terwijl je jouw innerlijk kind een veilig thuis geeft in jezelf?
Kan je op zo’n manier zorgen voor je ouders dat niet zij het kind zijn, maar jij? (ook al ben je 30, 40, 60 jaar)

Hoe ga je om met behoeftige ouders

De persoonlijke voorbeelden die je in dit stukje vindt, zijn afkomstig van cursisten of cliënten, maar ze zijn onherkenbaar gemaakt om hun privacy te beschermen. Mocht je dus een gelijkenis menen te zien met een werkelijk bestaand iemand, dan is die overeenkomst louter toeval.

Wil je meer info?

–> Klik HIER voor de komende data waarop Familieopstellingen gegeven worden.

Wil je eerst een keer kijken? Dat kan ook; geef je dan op als representant. Dan ga je ook al heel veel ervaren en inzichten opdoen, maar breng je nog geen eigen vraag in.

–> Op 8 juli 2018 kan je de Workshop:Zelfverzekerd in Relaties’ bijwonen. Via oefeningen, theorie, kleine korte familieopstellingen.
Kosten: 75 euro
Locatie: Schellinkhout
Zie voor meer info: HIER

–> Klik HIER voor individuele sessies.

–> Klik HIER voor meer info over Familieopstellingen.

–> Wil je connecten op facebook? Like mijn fb pagina Vergeet niet ‘meldingen’ aan te zetten!

Emoties zijn niet iets fouts waar je vanaf moet
Your Comment

Leave a Reply Now

Your email address will not be published. Required fields are marked *

X