Emoties zijn niet iets fouts waar je vanaf moet

Emoties zijn niet iets fouts waar je vanaf moet

Emoties zijn niet iets fouts. Het is niet iets waar we ‘van af’ moeten komen, het is niet iets waarvan we moeten genezen of waarvan we perse de oorzaak moeten weten.

Emoties zijn als kinderen. Kinderen die op een deur kloppen, die gezien willen worden, en willen dat ze er mogen zijn, precies zoals ze zijn.

Maar we zien emoties vaak wel als iets waar we vanaf moeten komen. We zien ze als lastig en pijnlijk. Ze zeuren aan ons, houden ons tegen, maken dat we ons kwetsbaar voelen en misschien wel zwak.

Om onze emoties niet werkelijk te hoeven voelen of er ze er compleet te laten zijn focussen we ons liever op nadenken, de boel analyseren. Of misschien wel anderen de schuld geven van dat we ons zo rot voelen.

We hebben een beroerde jeugd gehad, of onze moeder heeft ons niet gegeven wat we nodig hadden, was er niet compleet voor ons.

We gaan met onze emoties de strijd aan. Of we kopen het af, letterlijk door spullen te kopen. Of door te eten of te drinken. Misschien leiden we onszelf af als onze emoties de kop op dreigen te steken, door tv te kijken, eindeloos te googlen en op social media te zitten. Met mensen af te spreken. Dingen te eisen van onze partners.

We proberen onszelf te ‘healen’, wat in veel gevallen eigelijk een verkapte manier is van van je emoties ‘af’ willen komen, een verkapte manier van ‘de strijd aangaan’ met je emoties.

We luisteren urenlang naar goeroe’s en gaan allerlei workshops af om toch in GODSNAAM van onze rot-emoties af te komen.

Emoties zijn niet iets waar je vanaf zou moeten

En het misverstand is, dat we denken dat het de emotie is waar we vanaf willen. We denken dat DAT hetgeen is in ons wat pijn doet. Maar het feit is dat het eigenlijk onze eigen afwijzing van onze eigen emotie is die het een pijnlijk geheel maakt. De continue zelfafwijzing is wat pijnlijk en gewelddadig is, wat ons elke keer steekt.

Als je je emoties ziet als kinderen; een verdrietig kind, of een kind wat zich schaamt, zich diep alleen voelt, boos is, of heel bang, dan ineens krijg je een heel ander perspectief op jezelf.

Deze kinderen zijn deel van jou, ze zijn al heel lang op zoek naar een thuis.
Ze zijn al heel lang overal op de deur aan het bonken om gezien en gehoord te worden. Om door iemand vastgepakt te worden, iemand van wie ze gewoon maar simpelweg mogen zijn.

Stel je voor dat een hulpeloos kind, een werkelijk kind, wat al jarenlang aan het dolen is, in complete angst of verdriet van huis naar huis aan het gaan is in de zoektocht naar een thuis.

En stel je voor dat je de deur opent en tegen zo’n kindje zegt: “Oh nee, ben je er nou nog stééds?!! Ik dacht dat ik nu wel van je af was!”

Hoe hard is dat! Hoe gewelddadig en pijnlijk.

Dat doen we in onszelf continu. We wijzen onszelf continu af. Door ze weg te eten, weg te analyseren of projecteren, kortom door van ze af te willen komen. En deze zelfafwijzing vindt zelfs plaats op hele kleine schaal.

Zo kwam er vandaag iemand in het verkeer van rechts die ik niet gezien had.
Ondanks dat ik niet aan het afremmen was, nam hij gewoon zijn voorrang en ‘gooide’ zijn auto dus voor die van mij. Mijn eerste reactie was: “Wat een onwijze klootzak!”, en ik voelde me zó geïrriteerd en kwaad.

Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om te zien dat ik iets op deze meneer projecteerde, wie er ook voorrang had. En ik maakte ruimte voor de boosheid en vroeg me af, wat is het nou werkelijk waarom ik me aan deze man en zijn actie irriteer? Wat wijs ik af in mezelf?

Het was de schrik. Ik was gewoon geschrokken. En het gaat zo automatisch, de afwijzing van zo’n gevoel. We zijn helemaal gewired om het buiten onszelf neer te leggen of op andere manieren NIET te willen voelen.

We leggen onze behoeften en emoties neer bij anderen om op te lossen, dat zijn we gewend vanuit onze kindertijd.

Bij onze ouders vonden de emoties en behoeften een thuis, of niet. Meestal gedeeltelijk.

Of soms staan deze innerlijke kinderen, hoe oud we ook zijn nog steeds bij onze ouders. Zijn we nog steeds naar onze ouders aan het kijken om onze emoties te verzorgen, lief te hebben.

Soms is het kind in ons nog steeds aan het wachten om vastgepakt te worden.

Emoties zijn niet iets waar je vanaf zou moeten

En hoewel het in onze kindertijd een overleving (iets natuurlijks) was om alles bij onze ouders te zoeken, ook onze emotionele behoeften, hebben we vervolgens in onze volwassenheid nooit (of niet geheel) geleerd om ze terug te nemen.

Nooit geleerd onze emoties zelf te leren voelen, en ze in onszelf een onvoorwaardelijk thuis te geven. Zonder strijd, zonder dat ze weg moeten of anders moeten zijn.

We hebben ons misschien wel nooit beseft dat we zelf dat huis kunnen ZIJN voor deze kinderen, voor deze emoties.

…Dat er ook niemand is die dat beter kan dan wijzelf. Want wie voelt die kinderen tenslotte het allerbeste?

In plaats daarvan zijn we gewend om onze emoties bij anderen neer te leggen.

Onze relaties komen onder druk doordat we zeggen: ‘Ik zorg voor die van jou als jij voor die van mij zorgt’. We wringen ons in bochten en amputeren onszelf uit angst om liefde, geborgenheid en waardering kwijt te raken. Want die hebben we niet geleerd om onszelf te geven. We denken dat dat van anderen moet komen.

En als de emoties niet bij anderen proberen een thuis te vinden dan proberen ze het wel bij ons zelf. En hoe hard zijn we voor onszelf als dat gebeurt! Hoe hard schoppen we de deur dicht voor die hulpeloze kinderen die voor de deur staan.

Emoties zijn geen vergissing of iets waar we vanaf moeten. Ze zijn een boodschap van wat onze behoeften zijn. Ze willen omvat worden, lief gehad worden, mogen ZIJN.

Emoties zijn niet iets waar je vanaf zou moeten

En het gekke is dat als ze er werkelijk mogen zijn, ze zo weer weg zijn. En dan zijn ze er iets later misschien weer, en als ze er opnieuw helemaal mogen zijn dan zijn ze weer zo weg. In de ruimte van zo’n open hart mogen ze altijd komen, hoef je er nooit van af, want ze zijn zacht en warm. De afwijzing, dat was wat pijn deed. De veroordeling en de strijd.

Als we die zachtheid niet kunnen voelen, kunnen we dan de strijd voelen en dáár zacht voor zijn? De strijd liefdevol observeren en er ruimte voor maken in onszelf? En als we strijd hebben met de strijd, dan juist ook weer daar lief voor zijn?
Of als we afwijzing hebben op de strijd?
Ik mag niet afwijzen want ik moet een thuis geven aan mezelf’
is opnieuw afwijzing die via de achterdeur weer naar binnen is gekomen.

Kan die afwijzing, strijd, veroordeling ook gezien worden als een kind wat er gewoon maar wil zijn? Kunnen we al deze kinderen een huis bieden?

Emoties zijn niet iets waar je vanaf zou moeten

Dit is in mijn ogen op dit moment het meest ideale doel van elke therapievorm, en dus ook van familieopstellingen.
Bij welke familieleden leggen we onze emoties nog neer? Kunnen we dat weer terughalen?

Met welke familieleden gaan we de strijd aan? Welke strijd is dit in onszelf, kunnen we die uitnodigen, laten zijn in onszelf? Zonder oordeel, zonder strijd.

Kunnen we onze projecties naar onze ouders terughalen en op de kindplek gaan staan, werkelijk kind zijn? Werkelijk onze kwetsbaarheid voelen, de kindjes in ons, het verdriet, de schaamte, boosheid of angst.

En dan in dat steeds dieper wordende vertrouwen dat alles wat we nodig hebben al in ons zit, dat we zelf een thuis kunnen maken voor alles, we kunnen zeggen “Dank je wel papa en mama, voor alles wat jullie me hebben gegeven, het was meer dan genoeg”

Wil je meer info?

–> Klik HIER voor de komende data waarop Familieopstellingen gegeven worden.

Wil je eerst een keer kijken? Dat kan ook; geef je dan op als representant. Dan ga je ook al heel veel ervaren en inzichten opdoen, maar breng je nog geen eigen vraag in.

–> Op 8 juli 2018 kan je de Workshop:Zelfverzekerd in Relaties’ bijwonen. Via oefeningen, theorie, kleine korte familieopstellingen.
Kosten: 75 euro
Locatie: Schellinkhout
Zie voor meer info: HIER

–> Klik HIER voor individuele sessies.

–> Klik HIER voor meer info over Familieopstellingen.

–> Wil je connecten op facebook? Like mijn fb pagina Vergeet niet ‘meldingen’ aan te zetten!

De 'Winst' van Destructief Gedrag Ben Je Werkelijk Het Kind? Of Meer De Ouder?
Your Comment

Leave a Reply Now

Your email address will not be published. Required fields are marked *

X