Dorpsweg 75, Schellinkhout (bij Hoorn)
+31 (6) 42 07 88 23
Close
+31 (6) 42 07 88 23

Hoe Ruziënde Ouders de Schade Op Hun Kinderen Kunnen Beperken

Hoe Ruziënde Ouders de Schade Op Hun Kinderen Kunnen Beperken

Hoe Ruziënde Ouders de Schade Op Hun Kinderen Kunnen Beperken

Lig je ‘s nachts wakker van het negatieve effect wat jullie ruzies zouden kunnen hebben op je kinderen? Als je als partners problemen hebt met elkaar, constant ruzie hebt en nauwelijks meer kunt communiceren, dan is dat op zichzelf natuurlijk al heel pijnlijk. Maar daar komt de zorg over het effect wat dit heeft op de kinderen nog bovenop.

En die zorgen zijn terecht! Het is realistisch om te denken dat het grote invloed heeft op je kinderen, en verstandig om hierover na te denken.

In het verleden verzekerden de meeste experts ouders ervan dat er geen schade kan optreden bij kinderen als ze hun ouders zien ruzie maken of zien ‘vechten’. Maar recent neurologisch onderzoek laat een ander geluid horen. Niet verrassend blijken de stresshormonen bij kinderen omhoog te schieten wanneer ze boos geschreeuw horen van ouders naar elkaar. Sterker nog, zelfs slapende kinderen registreren luide en boze geluiden en ervaren een aanval van stresshormonen die soms best even duurt voordat ze wegzakt.

Conflicten hebben een serieuze invloed op de geestelijke gezondheid, schoolprestaties en het gedrag van kinderen. Die invloed reikt zelfs helemaal door naar hun latere liefdesleven.

Maar het goede nieuws is dat er wel degelijk stappen zijn te zetten om de emotionele schade die jouw kinderen zouden kunnen ondervinden van de relatieproblemen waaronder jij en je partner gebukt gaan, te minimaliseren. Zelfs als er sprake is van ernstig conflict, of een echtscheiding of strijd om de voogdij.

1. Maak je (ex-) partner nooit zwart, ook niet non-verbaal!

Het kind vraagt zich af: “Hoe kunnen ze van mij houden als ze de andere ouder zo haten?” Kinderen zijn immers 50% van beide. Als de ouders elkaar zwartmaken, dan komen kinderen in een heel lastig dilemma. Als ze niet van de andere ouder mogen houden, dan is het alsof ze eigenlijk,

van al die delen in zichzelf -waarin ze zich herkennen in die ouder- ook niet mogen houden. Ook de delen van zichzelf waarin ze lijken op de andere ouder, die een elementair deel zijn van hun identiteit, gaan ze wellicht innerlijk afwijzen, want die worden zwartgemaakt. Dit kan een slechte invloed hebben op de eigenwaarde en zelfvertrouwen van je kind.

Het is lastig om geen frustraties en ongenoegen te uiten als je je slecht behandeld voelt of je kwaad bent op je (ex-)partner. Maar toch is het zó belangrijk om het kind niet de indruk te geven dat je de andere ouder afkeurt of er boos op bent. Het kan helpen om je te focussen op hetgeen in de ander, hoe klein ook, waar je respect voor hebt of waar je hem/haar hoog hebt zitten. Een mooie eigenschap van je (ex-)partner, of iets leuks wat hij/zij onlangs nog deed voor je kind. En als je met je kind bent probeer dàt dan voor in je gedachten te houden. Zo kan je op een authentieke en positieve manier over hun vader/moeder praten. En heb je ook minder kans dat je toch op een non-verbale manier (zuchten, fronsen, hoofdschudden etc.) uitdrukking geeft aan je afkeur.

2. Sta niet toe dat jouw kinderen de andere ouder afkeuren.

Het kind kan bijvoorbeeld gaan denken: “Ik ben ook boos op papa voor wat hij mama allemaal aan heeft gedaan!” Het kind wordt loyaal aan de ouder die het zwakste is en/of van wie hij het meest afhankelijk is. En neemt de gevoelens van (in dit geval) de moeder over. Wat natuurlijk erg ongezond is, want hij/zij heeft de andere ouder net zo hard nodig.

Als je merkt dat je kind de andere ouder zelf gaat afkeuren dan is het oppassen geblazen. Want hoewel je je wellicht heel erg herkent in het

negatieve beeld van je kind van de andere ouder, de kans is groot dat het dat mede voor jou doet. Het kan een teken zijn dat jij je afkeuring teveel laat blijken. Het is voor het kind heel belangrijk om zijn andere ouder helemaal te kunnen nemen. En daarvoor kun je een aantal dingen doen. Zeg je kind: “Ik snap het schatje, en…..(zie onderstaande tips over hoe je de zin kan afmaken)

  • Vertel hem positieve dingen over de andere ouder. Het maakt niet uit of de andere ouder leeft of al is overleden, en het maakt ook niet uit of het kind 4 is of 45. Het maakt niet uit of je (ex-)partner er vandoor is gegaan met een andere vrouw, of in de gevangenis zit. Het is belangrijk dat je kind de andere ouder kan ‘omarmen’, en daar kan jij hem/haar bij helpen, en daarin zet je je eigen relatie met de andere even opzij en laat je het belang van je kind prioriteit zijn.
  • Vertel hoe jullie elkaar hebben ontmoet en wat je leuk vond aan hem/haar. Een positief beeld van de dichtbijheid die jullie ooit deelden kan heel veel rust geven in een kind. Die intimiteit was de bron van je kind’s leven.
  • Vertel hem over welke kwaliteiten je bewondert in de andere ouder, en hoe mooi het is om die ook in je kind terug te zien. Zeg bijvoorbeeld dingen als: “Je bent creatief en knap, net als je vader!” Als je je kind aanmoedigt kwaliteiten te omarmen die hij van zijn/haar andere ouder heeft, dan je bekrachtig je je kind.

Je hoeft negatieve feiten (let op! Weet je zeker dat het een feit is? ‘Hij is lui’ is geen feit) niet te ontkennen, maar je kan wel op zoek gaan naar wat misschien de goede bedoeling van je (ex-)partner was, of het relativeren. Het voor je (ex-)partner opnemen. Niet voor hem of haar, maar in het belang van je kind.

Is dat moeilijk omdat je echt niks positiefs meer kunt zien aan je (ex-) partner? Dan heeft het nóg meer zin om er uitgebreid tijd aan te besteden. Ga desnoods met pen en papier opschrijven wat in je opkomt. Denk aan toen je diegene net ontmoette, wat trok je aan, wat vond je mooi aan die persoon? Het kan jouw geest ook weer bewegen naar minder negatieve aspecten, en opening geven je relatie te verbeteren.

Een mooie zin vind ik ook altijd: “Ik ben met jullie vader getrouwd omdat ik van hem hield, en als ik jullie zo zie, houd ik nog steeds van hem.”

3. Laat het kind weten dat wat de ouders met elkaar uitzoeken iets is tussen hen.

Het kind kan gaan denken: “Het is mijn schuld dat mijn mama en papa niet met elkaar kunnen opschieten” Voor een kind is het is veel veiliger om zichzelf de schuld te geven dan de conclusie te trekken dat de ouders zich slecht gedragen.

Een kind blijft heel lang, koste wat kost de ouders idealiseren voor de eigen emotionele overleving. Het kind heeft het nodig om te denken dat de ouders goed en sterk zijn, zodat het zich veilig voelt dat de ouders voor hem/haar zullen blijven zorgen.

Als de ruzies echt heel erg oplopen en je merkt dat je kind ervan van slag is, maar het uit in ander gedrag dan normaal, bijvoorbeeld overdreven behulpzaam gedrag, of ineens heel aardig, lief en vrolijk zijn, dan zou er sprake van kunnen zijn dat je kind inderdaad de verantwoordelijkheid heeft genomen voor de harmonie in huis (het is mijn schuld), en dan is het goed om met je kind te praten. Bijvoorbeeld kun je iets zeggen in de trant van: “Papa en Mama zijn het soms oneens maar dat lossen wij zelf met elkaar op, onze onenigheid heeft niks met jou te maken.”

Een andere variant kan de volgende zijn: Het kind kan denken: “Als ik maar genoeg een probleem vorm waar ze mee bezig moeten zijn dan gaat al hun aandacht daar naartoe en niet naar de ruzies.” Het kind heeft last om gewoon maar lekker bezig zijn met zijn/haar eigen leven, en zich te ontwikkelen. Het heeft het gevoel voor de ouders te moeten zorgen omdat de boel anders uit elkaar valt. Dit doen ze door een probleem te zijn wat alle aandacht van de beide ouders vraagt. En het werkt in sommige gevallen nog ook! Tijdelijk dan. Ouders worden gedwongen hun aandacht op het ‘probleem’- kind te richten en daarmee is een soort van harmonie herstelt. Het kind betaalt hier een hele hoge prijs voor, dat mag duidelijk zijn. Dit kan ook een onbewuste manier zijn van kinderen om ervoor te zorgen dat een van de ouders niet weggaat.

4. Zorg dat je kind altijd in contact kan blijven met de andere ouder.

Een tijdje geleden vroeg een vrouw me of ze haar zoon wel moest toestaan om zijn vader te bezoeken. “Zijn vader beloofd altijd om tijd met hem door te brengen, maar hij komt nooit opdagen, of veel te laat. Moet ik doorgaan met mijn zoon hem te laten zien?”

Het antwoord op deze vraag is zonder twijfel: “Ja”

Een zoon die ontkoppeld is van zijn vader heeft meer kans om tegen allerlei worstelingen aan te lopen in zijn leven. Een zoon die close is met zijn vader, zelfs als zijn vader inconsistent is, heeft meer kans om te bloeien.

Als je je kind geen toegang geeft tot zijn vader of moeder dan is er een grote kans dat het kind zich op een onbewuste manier aan de andere ouder bindt, uit loyaliteit. Het kind houdt namelijk evenveel van beide ouders. Wat je dan vaak ziet, in zo’n onbewuste loyaliteit, is dat het kind kenmerken of gedrag van de ouder die hij niet ziet gaat ‘herhalen’. Meestal gedrag wat als negatief bestempeld wordt door de andere ouder. Dat wordt dan de manier van het kind om zich met die ouder te kunnen binden.

Voor al deze redenen is het belangrijk om de deur open te houden voor de andere ouder van je kind. Als je dit leest en het belang ervan inziet is de volgende vraag: Ben je bereid je eigen gevoelens van gekwetstheid of boosheid opzij te zetten als je weet dat het helpt in je kind’s geluk en welzijn? Dat is niet altijd even gemakkelijk, maar wel essentieel.

Je kind helpen de relatie met de andere ouder te versterken zal niet jouw eigen verbinding met je kind doen verslechteren. Daar zijn sommige ouders onbewust bang voor. Sterker nog, het zal jullie verbinding alleen maar verdiepen. Want ook al kan je kind het niet verbaliseren, er zal een diep respect ontstaan voor wat je doet.

Mocht er sprake zijn van gewelddadigheid dan is het natuurlijk een ander verhaal. Ook zijn er andere situaties denkbaar waarin het niet handig is als je kind de andere ouder ziet. Maar dan hebben we het bijvoorbeeld over wanneer het kind ernstige schade zou kunnen oplopen.

Maar dan nòg is het belangrijk dat ze innerlijk verbonden blijven met die ouder. Ideaal gezien zou er een soort innerlijke staat in de kinderen moeten zijn van: “Wat je gedaan hebt is heel moeilijk voor ons en we willen je een poosje niet zien, maar je blijft onze vader, en we genieten van het leven wat je ons gegeven hebt.”

5. Wees extra lief

Wees teder, aardig, geduldig, tolerant en gul met kinderen die te maken hebben met conflicten tussen hun ouders. Laat extreme straf, harde discipline of time-outs achterwege -dat kan je overigens beter altijd achterwege laten als je het mij vraagt-. Laat het kind zich lekker veilig voelen. Ze hebben mogelijk al aardig wat stress en rotgevoelens.

Maar belangrijk (!) doe het niet uit schuldgevoel! Hou wel redelijke grenzen in het vizier. Zonder grenzen is de wereld opnieuw onvoorspelbaar en onveilig. Plus…kinderen voelen het ook als je dingen uit schuldgevoel doet. En aangezien in jouw schuldgevoel het conflict weer ligt verborgen, zal ze dit slecht doen laten voelen, (ook als ze er gebruik van maken). Dit is juist waarin je ze niet meer wilde betrekken.

6. Ruzie niet in de nabijheid van je kinderen

De meest voor de hand liggende manier hoe je de schade die jullie ruzies kunnen hebben op de kinderen kunt verminderen is misschien een open deur, maar kan zó moeilijk zijn:
Ruzie niet op een plek of tijdstip waar kinderen jullie kunnen zien en horen!

De emoties kunnen soms zo hoog oplopen en zo overweldigend zijn dat het niet te doen is om ze niet uit te leven op elkaar. Maar wees vastberaden om manieren te vinden om met je emoties om te kunnen gaan zolang de kinderen in de buurt zijn. Ook als je partner wel ontploft. Heb je dan meteen een innerlijk oordeel: “Hou op! Dit zou je niet moeten doen voor de kinderen!” ? Ga dan met je eigen gevoelens van oordeel om, en leef het niet uit op je partner. Blijf rustig en spreek af wanneer een goed moment is om het erover te hebben.

Als je kinderen wel conflict meemaken zeg dan vooral niet niks, alsof er niks is gebeurd. Dat levert heel veel spanning op. Benoem dat er een conflict is, of is geweest, en dat mama en papa het later samen gaan oplossen. En dat het niks te maken heeft met hen. En vervolgens breng je de focus op iets anders, iets lichtzinnigs, bijvoorbeeld: “Hoe zullen we dat straks gaan doen als we koekjes gaan bakken? Wil je speculaas of zullen we muffins maken?”

Maar de ultieme oplossing….

Deze tips zijn natuurlijk goed en heel belangrijk om toe te passen voor je kinderen in tijden van conflict. Maar wat voor alle partijen het beste zou zijn is dat er een werkelijke oplossing komt tussen de ouders. Als je nog bij elkaar bent en bij elkaar wilt blijven, maar veel ruzie hebt heeft het zin in relatietherapie te gaan. Als je twijfelt of je uit elkaar wilt gaan heeft het óók zin om in relatietherapie te gaan.

Relatietherapie is niet persé bedoeld om mensen bij elkaar te houden. Het is een manier om alle onderliggende patronen en behoeftes bloot te leggen. Pas nadat de boel is uitgebalanceerd kun je überhaupt beslissen of je wilt gaan of blijven, en dat met een rust en vrijheid doen. In liefdevolle verbinding, vanuit een soort weten. En niet vanuit kwetsuren, woede, irritatie en onopgeloste, onuitgesproken zaken.

Maar zelfs als je al uit elkaar bent en nog veel haat of irritatie draagt naar elkaar is dit belangrijk. Haat maakt dat je nog erg aan elkaar verbonden blijft. Hoewel je niet meer ruziet waar de kinderen bij zijn, omdat je niet meer samenwoont, vangen ze hoogstwaarschijnlijk die negatieve gevoelens toch op.

Dus: werk je persoonlijk thema’s uit! Dat gaat een enorm positief effect hebben op jezelf, je (ex-) relatie, maar vooral: je kinderen.

 

 

Wil je meer info?


Als dit artikel je aanspreekt, je meer informatie wilt, of een Familieopstelling wilt doen dan zijn dit de manieren waarop ik je verder kan helpen:

–> Klik HIER voor de komende data waarop Familieopstellingen gegeven worden. Wil je eerst een keer kijken? Dat kan ook; geef je dan op als representant. Dan ga je ook al heel veel ervaren en inzichten opdoen, maar breng je nog geen eigen vraag in.

–> Klik HIER voor individuele sessies.

–> Klik HIER voor meer info over Familieopstellingen.

–> Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief, of like mijn fb pagina Vergeet niet ‘meldingen’ aan te zetten!

Your Comment

Leave a Reply Now

Your email address will not be published. Required fields are marked *

X